De Joodse familie

Dit verhaal plaatsen we omdat ik deze belofte deed aan degenen die ons hun verhaal deden, en daarmee een diepe indruk achterlieten.

Het is een verhaal uit de 2de wereldoorlog over de gruwelijkheden uit een concentratie kamp waar medische experimenten werden uitgevoerd, en niet geschikt voor hen die daar slechte herinneringen aan hebben.  


We lagen in bed. De klok wees aan dat we richting middernacht gingen. Weer werd het ineens heel fris in de kamer. Een familie stelde zich voor. Joodse slachtoffers uit de 2de wereldoorlog. Heel netjes waren ze. Ze wachtten hun beurt af, en spraken netjes na elkaar. Vader, moeder, twee broertjes (een tweeling), en hun zusje, en een meisje dat geen familie was, maar er wel bij stond omdat ze ook die ervaring had opgedaan. Ieder van hen had zo zijn eigen gruwelverhaal. Nu weet ik zelf eigenlijk vrij veel van de periode 1933-`45 , maar dat van de tweeling en het meisje kende ik nog niet tot in die details die zij ons gaven.

Duitsland heeft in de jaren 1940-`45 proeven gedaan met mensen. Meestal werden daar Joden uit de kampen voor gebruikt. Er was toen een speciale afdeling opgericht die zich alleen maar bezig hield met tweelingen. Men onderzocht allerlei effecten op hen: Wat er zou gebeuren als ééntje werd geslagen, of verwond werd. Zou de ander dat dan op afstand voelen of op andere wijze bemerken ? Aldus geschiedde. Het ene broertje werd niets gedaan, terwijl het andere genadeloos werd gemarteld.

"Ik kon het schreeuwen van mijn broertje horen. Door de enorme psychische druk noemde ik uiteindelijk alle lichaamsdelen op, om zo het slaan op mijn broertje te laten stoppen." Tevergeefs.

Nadat deze test als “niet werkend, en onbetrouwbaar" werd afgedaan, sneden ze zonder het te zeggen het geslagen broertje in stukken, en voerden zijn lichaam aan de honden. Daarna werd de vraag herhaalt of hij iets bij zijn broertje had gemerkt…

Het antwoord was uiteraard : “Nee”, en daarmee bezegelde hij zijn lot.

Het meisje kwam aan het woord. “We werden als proefdieren met een andere groep meisjes en jonge vrouwen in een speciale barak gehouden. Mooi netjes opgemaakte bedden. Steriele omgeving. Schone kleding.”

Zoals een verpleegzaal eruit hoort te zien. “Iedereen in de zaal kreeg dezelfde medicijnen toegediend. Het waren pillen die de menstruatie moesten uitstellen of voorkomen. Enorme buikpijn kregen we ervan, die bestond uit ontstekingen als bijwerking, maar `t werkte wel bij sommigen."

Omdat ik zo`n enorme buikpijn had, wilden de 'artsen' weten waaraan dat lag. Ik werd geopereerd. Zonder verdoving...want dat was te duur in de ogen van de 'artsen'.

“Nadat alles was `opengelegd`, en de 'artsen' hadden gezocht naar de mogelijke oorzaak van die pijn, werd ik zonder dicht genaaid te worden op bed terug gelegd. Ik had geen verdere waarde meer en zo lieten ze mij sterven…"

Een ander meisje vertelde:

“Mijn huid was mooi en strak. Ik werd levend gevild. Ze trokken de huid zonder verdoving van mijn rug. Er werden lampen kapjes van gemaakt…De lampjes kwamen bij een officier op zijn bureau te staan. Hij was er erg trots op dat hij als enige zulke mooie lampjes had. Hij pochte ermee naar de andere officieren.”

“Jullie moeten deze verhalen naar buiten brengen” zei de familie toen.

“Iedereen moet weten wat er gaande is.” Volgens mij hadden ze nog niet door dat de oorlog was afgelopen, dus ik vertelde het hen. Echt begrijpen deden ze dat niet in eerste instantie. Voor hen was het nog steeds rond 1944. Nu ze hun verhalen kwijt konden, hadden ze allemaal hun rust en waren klaar om naar `t Licht te gaan.

Irma hielp hen daarbij, en zo vertrokken ze, weer herenigd als één familie.

Voor Irma was dit één van de minst leuke ervaringen. Veel van wat hen was overkomen, voelde zij, maar toch liet zij hen hun verhaal vertellen.

Mijn belofte om dit verhaal eens naar buiten te brengen heb ik hiermee ingelost. Ik hoop dat zij inmiddels de rust hebben gevonden.